career path by prof. vijay navale & mahesh narake

दुर्गम भागांत 'ज्ञान'वैभव!

दहावीच्या परीक्षेत यंदा ठाणे जिल्ह्याच्या आदिवासी पट्ट्यातील अतिदुर्गम भागात असलेल्या ५९ सरकारी माध्यमिक आश्रम शाळांपैकी आठ शाळांचे निकाल १०० टक्के लागले आहेत. यामुळे शाळांमध्ये जल्लोषाचे वातावरण आहे. पालघर, वाडा, मोखाडा, विक्रमगड, जव्हार, तलासरी, डहाणू तालुक्यांत २१६ माध्यामिक शाळा असून यात ५९ सरकारी आश्रमशाळांचा समावेश आहे. मोखाडा तालुक्यातील अडोशी, गोंडे बुदुक, कोरेगांव तसेच जव्हार येथील कुपोषित बालकांसाठी कुप्रसिद्ध असलेल्या वांगणी, विनवल, देहेरे तसेच, विक्रमगड येथील कोन्हे, वाडा तालुक्यातील एक अशा एकूण आठ सरकारी आश्रमशाळांनी १०० टक्के यश मिळविले आहे. तीन-चार वषेर् या आश्रमशाळांत दहावीचे निकाल शून्य ते २० टक्केच लागत होते. त्यामुळे, कोट्यवधी रुपये खर्चून सरकार आदिवासी मुलांना शिक्षण देत असूनही त्याचा पुरेसा लाभ आदिवासींना मिळत नाही; केवळ कागदी घोडे नाचवले जातात, अशी ओरड होत होती. यंदा मात्र चित्र बदलले. केवळ पाच टक्के शाळांचा निकाल ५० टक्यांच्या खाली आला आहे. त्यातही डहाणू तालुक्यातील धामणगाव येथील आश्रम शाळेचा निकाल २२. ७२ टक्के व रानकोळ येथील आश्रमशाळेचा निकाल ३१.०३ टक्के इतकाच आहे. इंग्रजी शाळांमध्ये केवळ उत्तीर्ण होणाऱ्या विद्याार्थ्यांनाच दहावीच्या परीक्षेला बसविले जाते. मात्र आश्रमशाळांमधील विद्यार्थ्यांवर अशी सक्ती केली जात नसतानाही आश्रमशाळांनी ही कामगिरी केल्याने या शाळांचे कौतुक होत आहे. original at -http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/4703878.cms

करिअरच्या वेगळ्या वाटा

दहावीचा निकाल लागल्याने आता विद्याथीर् आणि पालकांपुढे असलेला प्रश्ान् म्हणजे कुठलं करिअर निवडायचं. ज्या विद्या र्थ्यांना कमी मार्क मिळाले आहेत त्यांनी खचून जाऊ नये. कारण ग्लोबलायझेशनमुळे अनेक करिअर नव्याने उदयाला येत आहेत. खरंतर या प्रश्ानवर विचार करायची ही योग्य वेळ नाही. झाड चांगलं वाढण्यासाठी लागवड केल्यापासूनच त्याची काळजी घेतली पाहिजे. म्हणूनच शालेय जीवनातच मुलाच्या करिअरचा विचार करायला पाहिजे. मूल पाचवीत गेल्यानंतर त्याला कुठल्या विषयात रस आहे हे पालकांनी जाणून घ्यावं. दहावी मुलाच्या शैक्षणिक जीवनातला महत्त्वाचा टप्पा असतो. त्यानंतर खऱ्या अर्थाने करिअरची सुरुवात होते. म्हणून त्याआधी आपला मार्ग निश्चित करणं आवश्यक आहे. आपल्या देशात १२० विद्यापीठं आहेत. त्यात चार हजारहून जास्त सीनिअर आणि ज्युनिअर कॉलेजेस आहेत. कमी गुण मिळूनही पॉलिटेक्निकला जाऊ इच्छिणाऱ्या विद्यार्थ्यांसाठी वांदे (पू.) इथल्या खेरवाडीमधल्या र्गव्हन्मेण्ट पॉलिटेक्निक कॉलेज हा चांगला पर्याय आहे. बरेच पालक आपली इच्छा मुलांवर लादतात. प्रत्येक पालकाला आपलं मूल इंजिनिअर व्हावं असं वाटत असतं. पण ७० टक्क्यांपेक्षा कमी मार्क असलेल्या विद्यार्थ्यांनी इंजिनिअरिंगला प्रवेश घेऊ नये. तंत्रज्ञान शाखेची आवड असणाऱ्यांसाठी कम्प्युटर हे क्षेत्र चांगलं आहे. या क्षेत्रात उत्तमोत्तम कोसेर्स आहेत. सध्याच्या काळात नोकरीच्या संधी दुमिर्ळ होत असल्यामुळे कमी टक्के मिळालेल्या विद्यार्थ्यांनी जॉब ओरिएण्टेड करिअर्सचा विचार करावा. मोबाइल रिपेअरिंगमध्येही चांगलं करिअर होऊ शकतं. याबरोबरीने टीव्ही, फ्रीज रिपेअरिंगचेही कोसेर्स चांगले आहेत. हे कोर्स केल्यावर तुम्ही स्वत:चा व्यवसाय करू शकता आणि चांगलं अर्थार्जन करू शकता. तसंच आयटीआयचे टेक्निकल कोसेर्सही करता येतील. ग्रामीण भागातले किंवा शेतीची आवड असणारे विद्याथीर् शेतीमध्ये करिअर करू शकतात. त्यासाठी आज महाराष्ट्रात चांगली कॉलेजेस आहेत. पर्यावरणाची आवड असलेल्यांनी दहावीनंतर सायन्सला प्रवेश घ्यावा. त्यानंतर पाच वर्षं दापोली, राहुटी, परभणी आणि अकोला इथल्या कृषी विद्यापीठात शिक्षण घेता येईल. यात जमिनीची धूप कशी थांबवावी, तिचा कस वाढवणं यासारख्या गोष्टी शिकवल्या जातात. तुम्हाला पर्यावरणाचा एखादा विषय घेऊन रिसर्चही करता येतो. ज्या विद्यार्थ्यांना कॉमर्समध्ये रस आहे त्यांच्यासाठी 'टॅक्सेशन आणि ऑडिट' हे दोन कोर्स उत्तम आहेत. मुंबईच्या गरवारे इन्स्टिट्यूटमध्ये 'टॅक्सेशन आणि ऑडिट'चे चांगले कोसेर्स आहेत. हे कोर्स विद्यार्थ्यांना नक्कीच फायदेशीर ठरू शकतील. प्रत्येक व्यवसायात ऑडिटची गरज भासते. त्यामुळे हा कोर्स पूर्ण केल्यावर नोकरीच्या भरपूर संधी उपलब्ध आहेत. याशिवाय हे विद्याथीर् स्वत:चा व्यवसायही करू शकतात. तसंच नोकरी करतानाच इन्कम टॅक्स भरणं, सोसायटी किंवा इतर आस्थापनांची अकाऊण्ट्स लिहिणं यासारखी खासगी कामंही करू शकतात. परंतु ही कामं करताना १२ वी नंतर तुम्हाला तीन वर्षांचा अनुभव किंवा बी.कॉम नंतर तीन वर्षांचा अनुभव असायला हवा. त्यामुळे टॅक्सेशनमध्ये चांगल्या संधी उपलब्ध आहेत. ज्यांना आर्ट्स, कॉमर्स किंवा सायन्स अशा शाखांमध्ये फारसा रस नाही त्यांच्यासाठी टेलरिंग, फॅशन डिझायनिंग, फॅशन टेक्नॉलॉजी अशी वेगळी करिअर्सही खुली आहेत. तुमच्याकडे टॅलेण्ट असेल आणि मेहनत घ्यायची तयारी असेल तर या क्षेत्रात स्काय इज लिमिट! तुम्ही स्वत:चा व्यवसाय करू शकता किंवा चांगल्या बुटिकमध्ये नोकरीही करू शकता. सध्या या क्षेत्रांचे खासगी संस्थांचे सहा ते आठ महिन्यांचे विविध कोसेर्स उपलब्ध आहेत. यात तुम्हाला कापडाचा पोत ओळखणं, स्टिचिंग करणं, विणणं, डिझायनिंग करणं यासारख्या गोष्टी शिकायला मिळतात. जोडीला तुमची कल्पकता असल्यास या क्षेत्रात उत्तम यश मिळवता येईल. जेमॉलॉजी हेही चांगलं करिअर म्हणून उदयाला येतंय. प्राचीन काळापासून माणसाला हिऱ्याचं, खड्याचं आकर्षण आहे. त्यामुळे जगभरात अनेक वर्षांर्पासून रत्नांचा व्यापार सुरू आहे. यामध्ये हिऱ्याला पैलू पाडण्याचा अत्यंत महत्त्वाचा आणि कौशल्याचा भाग असतो. दहावीनंतर या क्षेत्राची आवड असलेले विद्याथीर् हे कोसेर्स करू शकतात. त्याचा कालावधी साधारणत: सहा महिन्यांचा असतो. ज्यांना मेडिकल किंवा इंजिनिअरिंगमध्ये आवड नाही ते विद्याथीर् जेनेटिक्स किंवा सायकोलॉजी घेऊन एम.एस्सी. करू शकतात. एम.एस्सी. क्लायमेट किंवा पर्यावरण यासारखे वेगळे पर्यायही उपलब्ध आहेत. तसंच तुम्हाला आवड असल्यास बोटीवर खलाशी म्हणूनही जाऊ शकता. याखेरीज जाहिरात, कला, फोटोग्राफी, डिझायनिंग, कार डिझायनिंग, पत्रकारिता, कलाशाखा, इतिहास, भूगोल, मानसशास्त्र किंवा अर्थशास्त्र यासारखे करिअरचे वेगळे पर्याय आहेतच. ऑल द बेस्ट! - किरण जोग (लेखक करिअर कौन्सेलर आहेत) originala at - http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/4703869.cms

काय म्हणतायत टॉपर्स?

दहावीच्या परीक्षेत खणखणीत यश मिळवलेल्या विद्यार्थ्यांवर कौतुकाचा वर्षाव होतो आहे! आयुष्यातील हा महत्त्वाचा टप् पा ओलांडतानाचा त्यांच्या यशाचा फंडा आणि पुढच्या महत्त्वाकांक्षा, याविषयी त्यांच्याच शब्दांत... * अॅरॉनॉटिकल इंजिनीअर व्हायचेय ९० टक्क्यांपेक्षा जास्त मार्क मिळतील, असे वाटत होतेच परंतु, मुंबईतून पहिला क्रमांक आल्यावर मात्र, आश्चर्याचा धक्का बसला आहे. या यशाचे मानकरी शिक्षक, आई-वडील आणि आजी आहे. मला चौथी आणि सातवीची स्कॉलरशीप, होमी भाभा सायन्स टॅलेन्ट हंट स्पधेर्तल्या ज्युनिअर्सच्या गटात सुवर्ण तर सिनिअर्सच्या गटात रौप्यपदक मिळाले आहे. अकरावीसाठी मी ठाण्याच्याच एम. एच. हायस्कूलला प्रवेश घेणार आहे. नंतर आयआयटीला अॅडमिशन घेऊन मला अॅरॉनॉटिकल इंजिनीअर व्हायचे आहे. - सोनाली चव्हाण, (९६.४६ टक्के) सरस्वती सेकंडरी, ठाणे, मुंबई विभागातून पहिली * ध्यास इंजिनीअरिंग, आयएएसचा दहावीच्या परीक्षेचे टेंन्शन न घेता मी नियोजन करून अभ्यास केला. वर्षभर शाळेतील स्पर्धा आणि कार्यक्रमांमध्ये भाग घेत खूप मजा केली. शिक्षकांचे मार्गदर्शन, पालकांचा पाठिंबा आणि स्पेशल बॅचेसमुळे हे यश मिळाले. मला भरतनाट्यमची आवड आहे. मला मुलुंडच्या केळकर कॉलेजमध्ये प्रवेश घ्यायचा आहे. आयआयटीतून इंजिनीअर व्हायचे आहे. नंतर आयएएसही करायचे आहे. - शेफाली माडदोळकर,(९६.३०) सरस्वती विद्यालय, ठाणे, मुंबई विभागातून दुसरी * मेडिकलपेक्षा इंजिनीअरिंग आवडते माझे वडील इलेक्ट्रिकल इंजिनीअर, तर आई आणि मोठा भाऊ इलेक्ट्रॉनिक्स इंजिनीअर त्यामुळे मलाही इंजिनीअर व्हायचे आहे. मला बायोलॉजी विषय आवडत नसल्याने मेडिकलला जाण्यापेक्षा कॉम्प्युटर इंजिनीअर व्हायला आवडेल. माझ्या यशाचे श्रेय शाळेतले शिक्षक, कुटुंबियांना द्यायला हवे. मला अभ्यासात रमायला आवडते, पण चित्रकला, हस्तकलेचेही वेड आहे. सातवीत स्कॉलरशीप मिळाली होती. काही महिन्यांपूवीर् शाळेकडून 'बेस्ट गर्ल' ट्रॉफी मिळाली. मला एम. एच. हायस्कूलला प्रवेश घ्यायचा आहे. - तेजल प्रधान, (९६.१५) ए. जे. जोशी, ठाणे, मुंबई विभागातून तिसरी * वेळापत्रक तंतोतंत पाळले वर्षभर केलेल्या अभ्यासामुळे परीक्षेचे ओझे वाटले नाही. वडिलांनी तयार केलेले दिवसभराचे वेळापत्रक, खासगी ट्यूशनमध्ये घेतलेला सततचा सराव आणि शाळेतील शिक्षकांचे मागदर्शन या त्रिसुत्रीमुळे हे यश मिळाले. कंटाळा येऊ नये म्हणून दररोज वेळापत्रक बदलले जात होते. आता पुढे इंजिनीअरिंग करायचे आहे. - मृण्मयी जाधव, (९६.१५) सुळे गुरूजी विद्यालय, हिंदू कॉलनी, मुलींमध्ये तिसरी व शाळेत पहिली. * यश अभ्यासावर ठरते, शाळेवर नाही! दोन वर्षापूवीर् आम्ही कल्याणहून माहीमला आलो. दादर, माहीम भागांतील एकाही शाळेत प्रवेश न मिळाल्याने रात्रशाळेचा पर्याय निवडला. रात्रशाळेत चांगले शिक्षण मिळत नाही, हा समज पूर्णपणे चुकीचा आहे. शाळा चांगली किंवा वाईट नसते. आपण अभ्यास कसा करतो, यावर बरेच अवलंबून असते. संध्याकाळी सातला शाळा सुटल्यानंतर रात्री थोडा वेळ अभ्यास, पहाटेच्या वेळी तीन तास नियमित अभ्यास, असे माझे अभ्यासाचे वेळापत्रक होते. हायकोर्टात अॅडव्होकेट असलेल्या वडिलांची आणि रात्रशाळेतील शिक्षकांची साथ मिळाल्यामुळेच हे यश मिळवू शकले. मला कम्प्युटर इंजिनीअरिंग किंवा मेडिकलमध्ये करिअर करायचे आहे. चांगल्या कॉलेजला प्रवेश घेऊन आता सीईटी आणि बारावीच्या अभ्यासावर लक्ष केंदित करायचे आहे. - सोनल सिंग, (८४.१५) कनोसा नाईट हायस्कूल, रात्रशाळेत राज्यातून पहिली * स्वप्न आयआयटी इंजिनीअर होण्याचे दहावीचा उगाचच बाऊ केला जातो. नियमित अभ्यासाबरोबर खेळालाही महत्त्व द्यावे. अभ्यासातील सातत्य मात्र कमी होऊ न दिल्यास यश तुमचेच आहे. मला वाचनाची आवड आहे. परीक्षेच्या काळात आई हॉस्पिटलमध्ये अॅडमिट होती. मी सुरुवातीला दोन-तीन तास अभ्यास करायचो, मात्र नंतर हा वेळ वाढवत गेलो व खेळाचा वेळ कमी करीत गेलो. खेळात कधी खंड पडू दिला नाही. मला आयआयटी इंजिनीअर व्हायचे आहे. - संकेत पाटील, (९६.३०) सेंट अँथनी काँन्व्हेंट, वसई, मुंबई विभागातून दुसरा * आता आयआयटी, मग आयएएस! वर्षाच्या सुरुवातीपासूनच अभ्यासाचे नियोजन केले होते. सुरुवातीला एक दोन तास अभ्यास सुरू होता. मग, पाच-सहा तास आणि नंतर दहा ते बारा तास. क्रिकेट सामने पाहिले, पण टीव्हीमुळे डोळ्यांवर ताण पडू नये म्हणून मालिका आणि मनोरंजाचे सर्व कार्यक्रम बंद होते. मोटारींचे फोटो जमवण्याचा मला छंद आहे. या यशाचे सर्व श्रेय आई वडिल व कोचिंग क्लासला आहे. भविष्यात आयआयटीतून सिव्हिल इंजिनीअरिंग करून पुढे आयएएस व्हायचे आहे. खूप मेहनत करून फोटोतली रोल्सरॉइस फँटम विकत घेण्याचे स्वप्न आहे. - नवनीत मेहरोल, (९४.६१) सुळे गुरुजी विद्यालय, अपंगांमध्ये पहिला. * पप्पांचे स्वप्न साकार करायचेय डोळ्यांत अश्ाू असतील तर पुढचा मार्ग नीट दिसत नाही. त्यामुळे अश्ाू पुसून आपल्या ध्येयावर लक्ष्य केंदित करावे, असे पप्पा नेहमी सांगत. दहशतवाद्यांशी लढताना पप्पा शहीद झाल्यानंतर या शिकवणीचे अनुकरण करणे खूप अवघड होते. त्यांचे स्वप्न साकारण्यासाठी मी अभ्यासावर लक्ष केंदित केले. दहावीतील हे यश वडिलांच्या त्या शिकवणीमुळेच शक्य झाले. आता डॉक्टर होऊन त्यांचे स्वप्न साकार करायचे आहे. सांत्वन करण्यासाठी घरी लोकांची सतत ये-जा होती. त्यामुळे शेजाऱ्यांच्या घरी बसून अभ्यास केला. आई आणि बहिणीसोबतच मला शाळेतील शिक्षकांचे पाठबळ मिळाले. हा आनंदाचा क्षण पाहायला पप्पा नाहीत, याची मात्र खंत वाटते. - निवेदिता शशांक शिंदे, (८६) प्रभादेवी कॉन्व्हेंट र्गल्स हायस्कूल * अभ्यास-आहाराचे वेळापत्रक सांभाळा क्लास-शाळा-क्लास आणि रात्री उशिरापर्यंत अभ्यास, असे माझे वेळापत्रक होते. या वेळा सांभाळताना माझे आहार आणि झोपेकडे दुर्लक्ष झाल्याने परीक्षा महिन्याभरावर आली असताना सारखी झोप यायची. त्यामुळे अभ्यासात व्यत्यय यायचा. मग मी वेळापत्रक बदललेे. प्रिलिम्समध्ये ९४ टक्के मिळाले तेव्हाच ९५ टक्क्यांच्या पुढे जाण्याचा निश्चय केला होता. या यशात माझ्या खाण्याचे वेळापत्रक पाळणारी आई, अभ्यास करताना माझ्याबरोबर उशिरापर्यंत जागणारे बाबा, धाकटा भाऊ आणि शाळा-क्लासमधील शिक्षकांचा वाटा आहे. मी फक्त अभ्यास एके अभ्यास करायचे, बाकीच्या गोष्टी या सगळ्यांनी सांभाळल्या. शाळेतील एक व्हॉलीबॉलची मॅच सोडली तर मनोरंजनाच्या सगळ्या माध्यमांपासून स्वत:ला जाणीवपूर्वक दूर ठेवले होते. जानेवारीत शाळा बंद झाल्यानंतरचा अखंड दिवस क्लास आणि घरी अभ्यास करण्यातच जायचा. - अंजली जाधव, (९५.८४), अ. भि. गोरेगावकर इंग्लिश स्कूल, गोरेगाव, मुंबईत मागासवगीर्यातून प्रथम originala at - http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/4703917.cms

y

congrats " priti ramchandra sutar "

hi friends.....

congrats for all studetnts who success in SSC & HSC exams..... & wish all for best career & future

one good news...

ms. " priti ramchandra sutar " from kardinal pimenta adivasi highschool varkhanda
secure 93.53% in SSC.

this is gr8 news for all..... we can show our ability to world in this way now onwards & we will compete without any limit.

wish her all the best priti for your career & future

jai adivasi shakti!

दहावीनंतर शाखानिवड

या ठिकाणी एक गोष्ट स्पष्टपणे समजून घेतली पाहिजे, की दहावीला मिळणारे गुण हे बरेचदा अभ्यासपद्धती आणि 'घोकमपट्टी' या तत्त्वाने मिळविलेले असतात. यामध्ये विषयाचे आकलन व आवड यांचा थेट संबंध असतोच असे नाही

दहावीचा निकाल २५ जूनला लागला आहे. आता विद्यार्थी व पालक या दोघांपुढे एक महत्त्वाचा प्रश्‍न उभा आहे, तो म्हणजे पुढे अभ्यास शाखा कोणती निवडावी? अनेकदा किती गुण मिळालेत यावर हा निर्णय ठरवला जातो. आजही ठोकताळ्याने ७०-७५ टक्‍क्‍यांवर गुण मिळाले, की विज्ञान वाणिज्य कॉमर्स शाखा-त्याच्यापेक्षा कमी गुण मिळाले, की कला शाखा अशा प्रकारे निवडप्रक्रिया होते. यामध्ये बरोबरीचे मित्र/मैत्रिणी कोठे जाणार, हासुद्धा महत्त्वाचा भाग होतो. अनेकदा समाज किंवा पालकांच्या दडपणामुळे ही निर्णय होतो. उदा. एखाद्या ८५ टक्के गुण मिळालेल्या विद्यार्थिनीने कला किंवा गृहविज्ञान अभ्यासक्रमाला जाण्याचा निर्णय घेतला तर तिला वेड्यात काढले जाते आणि इतके चांगले गुण आहेत तर विज्ञान किंवा वाणिज्यला जा, असं दडपण निर्माण केलं जातं. या ठिकाणी एक गोष्ट स्पष्टपणे समजून घेतली पाहिजे, की दहावीला मिळणारे गुण हे बरेचदा अभ्यासपद्धती आणि "घोकमपट्टी' या तत्त्वाने मिळविलेले

original at - http://www.24dunia.com/marathi/shownews/48810/%E0%A4%86%E0%A4%AF%E0%A5%81%E0%A4%B7%E0%A5%8D%E0%A4%AF%E0%A4%BE%E0%A4%9A%E0%A4%BE-%E0%A4%9C%E0%A5%8B%E0%A4%A1%E0%A5%80%E0%A4%A6%E0%A4%BE%E0%A4%B0-%E0%A4%A8%E0%A4%BF%E0%A4%B5%E0%A4%A1%E0%A4%A4%E0%A4%BE%E0%A4%A8%E0%A4%BE.html

प्रिय पालक, जरा हेही लक्षात घ्या!

सुट्टी संपली! शाळेच्या कोऱ्या करकरीत वह्या-पुस्तकांचा खास वास जाणवायला लागलाय! नवा वर्ग, नवे मित्र, नवे शिक्षक... सगळ्याची उत्सुकता मुलांना शाळेकडे खेचू पाहाते. पण त्याच वेळेस 'खूप मजा केलीत! उनाडक्‍या केल्यात! आता सगळं बंद! मुकाट अभ्यासाला लागा.' असे फर्मान वेगवेगळ्या सुरात (पण मजकूर सारखाच!) आई-वडिलांकडून सोडलं जातं! आणि शाळा सुरू व्हायच्या आधीच, विनाकारणच शाळेचा - अभ्यासाचा 'ताण' निर्माण होतो.

साऱ्या सुटीभर वेगवेगळे संस्कार वर्ग, छंद वर्ग, कला वर्ग, पोहोणे-स्केटिंग-क्रिकेट असे खेळांचे क्‍लासेस, सहली, ट्रेक असल्या धमाल वेळापत्रकात मनापासून गुंगलेली मुले एकदम टॉप गियरमधून शाळेच्या रिव्हर्स गियर मधे पडतात! 'सुटी म्हणजे आनंद, सुप्त गुणांचा विकास' आणि 'शाळा म्हणजे फक्त अभ्यास आणि जीवघेणी स्पर्धा' अशा दोन हवाबंद कप्प्यात मुलांच्या सुंदर (?) बालपणाचे तुकडे पडतात.'

शाळेतील भाषा, शास्त्र, गणित, तर्क असा बलाढ्य विषयांची हाताळणी, आपल्या मुलांचा डावा मेंदू अगदी फुलस्पीड मधे करीत असतो. (कारण तेच त्याचे काम आहे) परंतु संगीत, चित्रकला, कल्पना, भावना, सामाजिक जाणीवा आणि खासकरून हस्तकौशल्य व सृजनशीलता सांभाळणारा उजवा मेंदू न वापरल्याने चक्क गंजू लागतो. थोडक्‍यात, दोन बैलांच्या गाडीचा एक बैल कामाअभावी सुस्तावतो तर दुसरा बैल प्रचंड कामाने थकून जातो. पर्यायाने मुले थोड्याच वेळात दमतात, मेंदूची कार्यप्रणाली मंद होते. एकाग्रता कमी होते. अस्थिरता व चिडचिड निर्माण होते!

खरं तर हस्तकला, चित्रकला, प्रयोग, निसर्ग निरीक्षण, छोटे मोठे ट्रेक, भ्रमंती, गप्पा-गाणी-गोष्टी, नाटक, नृत्य हे संगळं फक्त सुटीपुरते मर्यादित न राहाता, शिबिर-संस्कारवर्ग असल्या चौकटीत न अडकता, रोजच्या शाळेबरोबरच चालू राहिले पाहिजेत. हे सगळे उजव्या मेंदूचे उपक्रम शाळेतील अभ्यासाच्या ताणाला एक झकास "उतारा' मिळवून देतात. संगणकाच्या भाषेत 'ड्युएल प्रोसेसर' मेंदू जास्त जोमाने, न थकता काम करू शकतो. आपण सर्वजण दर आठवड्याला रविवारची (काही ठिकाणी शनिवार सुद्धा) हक्‍लाची सुट्टी घेतो. मग केवळ शरीरालाच नव्हे तर आपल्या मेंदूलाही ती का नको?

पण ही हक्काची सुट्टी बहुतेक मुले टाइमपास करण्यात घालवतात. त्यात अर्थात टी. व्ही. आणि संगणक (पुन्हा डाव्या मेंदूचेच काम) मुख्य वेळ खातात. उरलेला वेळ उगाच भटकण्यात व हॉटेलिंग करण्यात जातो. जरा जागरुक पालक असले, तर मुलांना क्‍लासेस मधे अडकविण्यात येते. परंतु मुलाने स्वतःहून काही केले आहे. नवीन कौशल्ये आत्मसात केली आहेत हे घडतच नाही. मग "चमच्याने भरवले' तरच खायची सवय लागते. हे टाळण्यासाठी, मुलांना शेजारी बसवून वेगवेगळी कौशल्ये शिकवावी लागतात. कारण कौशल्य नसेल तर निव्वळ माहितीचा विशेष उपयोग होत नसतो. कौशल्य असेल तर मग त्यात शास्त्रीय संकल्पना आणि कलात्मक सृजनशीलता एका मेळाने येतात. ही प्रक्रिया केवळ सुटीपुरती मर्यादित नसून निरंतर असायला हवी.

ही निरंतर प्रक्रिया वर्षभर चालू ठेवण्याचे काम गेली वीस वर्षे श्री. माधव खरे आणि सौ. सुनीता खरे शास्त्रवाहिनीच्या माध्यमातून करत आहेत. हस्तकौशल्ये आणि मूलभूत शास्त्रीय माहितीचा एकत्रित वापर करून (थोडक्‍यात, उजव्या व डाव्या मेंदूचा एकत्र वापर) सुंदर व उपयुक्त प्रकल्प निर्माण करण्याचे तंत्र शास्त्रवाहिनी मुलांपर्यंत सहजपणे पोहोचविते. त्यातून मुलांचा आत्मविश्‍वास तर वाढतोच पण त्यांच्यात स्वयंशिक्षणाची आवड निर्माण होते हे विशेष महत्त्वाचे!

- डॉ. सुनील सुरेश गोडबोले

shastravahini@rediffmail.com

(डॉ. गोडबोले पुण्यातील बालरोगतज्ज्ञ आहेत. बालमानसशास्त्रावर त्यांचे लेखन प्रसिद्ध आहे. 'आई मी काय खाऊ...?', 'पोरी जरा जपून', 'बालपण फुलवताना' ही त्यांची पुस्तकेही प्रसिद्ध आहेत.)

original at - http://beta.esakal.com/Blog/BlogDetail.aspx?Id=1a47a9df-9004-4849-8ca9-427a9296dd1b&SID=727

इण्टरव्ह्यूला जाताना...

नोकरीसाठी इण्टरव्ह्यू देण्याची वेळ प्रत्येकावर केव्हा ना केव्हा येतेच. काहींना पहिल्या फटक्यातच नोकरी मिळते, त र काहींना असे अनेक इण्टरव्ह्यू द्यावे लागतात. इण्टरव्ह्यू देण्याची कितवीही वेळ असली, तरी प्रत्येकाने काही गोष्टी हमखास लक्षात ठेवायला हव्यात. ....... * तुम्हाला दिलेल्या इण्टरव्ह्यूच्या वेळेच्या किमान दहा मिनिटं आधी उपस्थित रहा. इण्टरव्ह्यूला उशीरा पोहोचणं, तुमचं इम्प्रेशन बिघडवू शकतं. * आपली बॉडी लँग्वेज सकारात्मक राहील, याची काळजी घ्या. समोरच्याच्या डोळ्याला डोळे भिडवून आत्मविश्वासाने बोला. समोरच्या व्यक्तीची नजर कधीही चुकवू नये, असं केल्यास तुमच्याबद्दल गैरसमज होऊ शकतो. चेहऱ्यावर हलकं स्माइल ठेवायला हवं * आपले कपडे योग्य ठेवा. नखं कापलेली व्यवस्थित असू दे. बूटांना पॉलिश असेल याची काळजी घ्या. केस नीट विंचरायला हवेत. * काही वेळेस टेलिफोन इण्टरव्ह्यू घेऊन योग्य उमेदवाराची प्राथमिक किंवा अंतिम निवड केली जाते. ही वेळ तुमच्यावरही येऊ शकते. म्हणूनच अर्ज केल्यापासून अशा इण्टरव्ह्यूसाठी तयार रहा. * पॅनल इण्टरव्ह्यूमध्ये प्रश्न विचारणाऱ्या व्यक्तीबरोबरच इतरांकडेही लक्ष द्यायला हवं. * भडक मेकअप करू नका. भरपूर दागिने किंवा उग्र परफ्यूम लावू नका. * आपला इण्टरव्ह्यू नक्की कोणत्या पदासाठी आहे, त्या पदाच्या जबाबदाऱ्या आणि आवश्यक क्षमता, स्किल्स यांची माहिती आधीच जाणून घ्यायला हवी. * बऱ्याच जणांना इण्टरव्ह्यू म्हणताच टेन्शन येतं. पण हे टेन्शन चेहऱ्यावर दिसणार नाही, याची काळजी घ्या. * कम्युनिकेशन स्किल डेव्हलप करा. समोरच्या व्यक्तीशी योग्य प्रकारे संवाद साधायला हवा. अती बोलणं किंवा कमी बोलणं, असं करू नका. * इण्टरव्ह्यू तुमचा असला, तरी इण्टरव्ह्यूच्या शेवटी तुम्हीही काही प्रश्न इण्टरव्ह्यू घेणाऱ्यांना विचारू शकता. इण्टरव्ह्यू घेणाऱ्यांनी तुम्हाला काही प्रश्न आहेत, का असं विचारताच 'हो' उत्तर देणं तुमचा त्या कंपनी, कामाबद्दलचा इण्टरेस्ट दाखवून देतो. पण हे प्रश्न विचारताना काळजी घ्या. इण्टरव्ह्यू घेणाऱ्या व्यक्तींचं पद (पोझिशन) लक्षात घेऊन त्यांना प्रश्न विचारा. कंपनी कल्चर, आपल्या क्षमता आणि आपल्याकडून असणाऱ्या अपेक्षा तसंच इण्टरव्ह्यू प्रक्रिया याबद्दल तुम्ही विचारू शकता. * इण्टरव्ह्यूला जाण्यापूवीर् सिगारेट ओढू नका किंवा च्युईंगम चघळू नका. * आपला आवाज सगळ्यांपर्यंत नीटपणे पोहचेल, याची काळजी घ्या. * शेकहॅण्ड करताना तुमच्या व्यक्तिमत्त्वातील ठामपणा, आत्मविश्वास दिसून येऊ दे. * आपण कोणत्या कंपनीत इण्टरव्ह्यूला जात आहोत, त्या कंपनीची संपूर्ण माहिती तुमच्याकडे असायला हवी. * इण्टरव्ह्यूला जाताना सटिफिर्केट्स सादर करावी लागतात. अशा वेळी कधीही बनावट सटिफिर्केट्स सादर करू नका. * आपल्या आधीच्या/ सध्याच्या कंपनी किंवा मालकाबद्दल वाईट बोलू नका. * काही वेेळेस ग्रुप इण्टरव्ह्यूमधून एखाद्याची निवड केली जाते. तुम्ही अशा इण्टरव्ह्यूला सामोरं जात असाल, तर तुम्ही इतरांहून वेगळे आणि स्मार्ट आहात हे दाखवून द्यायला हवं. त्याचबरोबर आपण टीममध्ये व्यवस्थितपणे काम करू शकतो, हे दाखवून द्यायला विसरू नका. * मोबाइल आज हमखास सगळ्यांकडे असतो. पण इण्टरव्ह्यूच्या वेळेस आपला मोबाइल बंद किंवा सायलेण्ट मोडवर ठेवायला विसरू नका. - प्रगती फास्ट टीम original at - http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/4507164.cms

परिपूर्ण शाळा

:

- कविता कर्वे प्रिन्सिपॉल, आयएफएफएस बिलबाँग हाय स्कूल, ठाणेच्या माजी प्रिन्सिपॉल पूर्वी बोर्डिंग स्कूलमध्ये शिकायला जाणारी मुलं ठराविक वर्गातली असायची. आज रेसिडेन्शियल आणि डे-स्कूल्सची मागणी वाढत आहे. शाळेत मुलाच्या अभ्यासाबरोबरीने त्याची आवड लक्षात घेऊन त्यानुसार त्याला एखादी कला किंवा खेळ शिकवले जातात. रेसिडेन्शिल स्कूलची संकल्पना बोर्डिंग स्कूलवर आधारित असली तरी दोघांमध्ये मूलभूत फरक आहे. रेसिडेन्शियल स्कूल शहराच्या धकाधकीपासून दूर असली तरी शहरापासून लांब नसतात. कर्जतमध्ये 'इंडिया र्फस्ट फाऊण्डेशन' हे असंच एक रेसिडेन्शियल स्कूल सुरू होत आहे. ....... इंग्रजीमध्ये एक म्हण आहे, Values are not taught but caught. जीवनमूल्यं ही शिकवता येत नाही, ती आत्मसात करावी लागतात. ही म्हण खरी असली तरी पूर्णसत्य नाही. जीवनमूल्यं शिकवता येत नाही ही गोष्ट खरी आहे पण जीवनमूल्यांकडे बघण्याचा दृष्टिकोन मात्र शिकवावा लागतो. मूल जन्माला येतं त्यावेळी त्याला भल्याबुऱ्याची जाण नसते. चांगल्या-वाईट गोष्टी शिकवण्याचं काम हे आई-वडिल आणि गुरुजनांचं असतं. कर्जतमध्ये नव्याने सुरू होत असलेल्या 'इंडिया र्फस्ट फाऊण्डेशन' या रेसिडेन्शियल स्कूलचा मुख्य उद्देशच मुलांना व्यापक दृष्टिकोन देण्याचा आहे. यामुळे त्यांच्या शाळेचं घोषवाक्यच 'वसुधैव कुटंुबकम्' असं आहे. याचाच अर्थ संपूर्ण विश्व आपल्या कुटुंबाप्रमाणे असून त्याच्या हिताचाच विचार आपल्याकडून व्हायला हवा. शाळेबद्दलची अधिकाधिक माहिती पालकांना मिळावी यासाठी ठिकठिकाणी सेमिनार्सचं आयोजन करण्यात आलं आहे. त्याची माहिती खाली दिली आहे. 'इंडिया र्फस्ट फाऊण्डेशन' या शाळेच्या उभारणीमध्ये भानुशाली कुटंुबाचं फार मोठं योगदान आहे. शाळेचे मॅनेजिंग ट्रस्टी पी. सुब्रमण्यम यांचाही शाळेच्या उभारणीमध्ये मोठा सहभाग आहे. शाळेची उद्दिष्ट्य : आजचे पालक करिअर ओरिएण्टेड असल्यामुळे त्यांच्याकडे आपल्या मुलाला देण्यासाठी पुरेसा वेळ नाही. त्यात विभक्त कुटुंबपद्धतीमुळे मुलांचा प्रश्ान् सतत त्यांना भेडसावत असतो. करिअर करताना त्यांचं अर्धं लक्ष शाळा आणि पाळणाघरात असणाऱ्या मुलाकडे असते. मुलांच्या लैंगिक शोषणाचे प्रकार वाढत असल्याने मुलांविषयी त्यांना सतत काळजी वाटत असते. म्हणूनच आजच्या पालकांसाठी रेसिडेन्शियल स्कूल्स फायदेशीर ठरत आहेत. या शाळांमध्ये आंतरराष्ट्रीय दर्जाचा अभ्यासक्रमाचा शिकवला जातो. प्रत्येक वर्गात विद्यार्थ्यांची संख्या मर्यादित असते. या शाळेमध्ये अभ्यासाबरोबर मुलांच्या सर्वांगिण विकासावरही भर दिला जातो. मुलाच्या आवडीची कला, खेळ यामध्ये त्याला प्रोत्साहन दिलं जातं. यामध्ये मुलाची आवड लक्षात घेतली जाते. इथे मूल स्वावलंबी होतं. तसंच त्याच्यामधले नेतृत्त्वगुण वाढीला लागतात. शाळेची वैशिष्ट्य: इंडिया र्फस्ट फाऊण्डेशन ही शाळा 'को-एडेड' आहे. या शाळेत आयसीएसई अभ्यासक्रम प्रस्तावित आहे. मुलांच्या मनात परीक्षेची भीती निर्माण होऊ नये म्हणून प्राथमिक वर्गांच्या परीक्षा घेतल्या जाणार नाहीत. त्याऐवजी मुलांची नियमित चाचणी केली जाईल. त्याविषयीचं दडपण मुलांना येऊ नये याचीही काळजी घेतली जाईल. मुलांना अभ्यासाची गोडी लागावी यासाठी विशेष प्रयत्न केले जाणार आहेत. शाळेमध्ये मुलांना शिकवली जाणारी जीवनमूल्यं, ० जगा आणि जगू द्या. ० आपल्याबरोबरच्या विद्यार्थ्यांशी सलोख्याने वागा. ० एकजुटीने राहा. ० प्रेम, सत्य आणि सहिष्णुतेचं महत्त्व जाणा. शाळेचं वेगळेपण : रेसिडेन्शियल स्कूलमध्ये मुलं शिस्तबद्ध, स्वावलंबी होतात. पण बरेचदा हे गुण त्यांना कुटुंबापासून दूर नेतात. इंडिया र्फस्ट फाऊण्डेशन मात्र मुलांमध्ये आणि त्यांच्या पालकांमध्ये दुवा बनण्याचं काम करेल. मुलामध्ये घरची ओढ टिकून राहण्यासाठी महिन्यातून एकदा मुलाला पालकांसोबत शेवटच्या शुक्रवारी संध्याकाळी घरी जाता येईल. आज विभक्त कुटुंबपद्धतीमुळे मुलांना आजी-आजोबांची माया मिळत नाही. इंडिया र्फस्ट फाऊण्डेशनने आपल्या आठवड्याच्या कार्यक्रमांमध्ये खास आजी-आजोबांसाठी तास राखून ठेवला आहे. वर्गातल्या एका मुलाच्या आजीआजोबांना आठ ते दहा दिवस शाळेत राहता येईल. त्या दिवशी आजीआजोबा आपल्या नातवंडासोबत तसंच त्यांच्या मित्रमैत्रिणींसोबत एक दिवस घालवतील. त्यांना गोष्टी सांगतील. गाणी, स्तोत्रं शिकवतील. आजी-आजोबांना इथे फक्त येण्याचा खर्च करावा लागेल. त्यांच्या राहण्याचा, जेवण्याखाण्याचा खर्च करावा लागणार नाही. मुलांना देशातल्या तसंच परदेशातल्या कला शिकवण्यासाठी 'ग्लोबल व्हिलेज' उभारण्यात आलं आहे. मेडिटेशन, योग शिकण्यासाठी खास सेण्टर उभारलं आहे. विश्वातल्या प्रत्येक देशातल्या मान्यवरांविषयी माहिती देण्यासाठी 'हॉल ऑफ फेम'ची योजना करण्यात आली आहे. याशिवाय मुलांसाठी अद्ययावत सोयींनी सुसज्ज असं हॉस्टेलही बांधण्यात आलं आहे. प्रत्येक मूल हे खास असतं. त्याची स्वत:ची ओळख असते. मुलामधली निरागसता न घालवता त्याला स्वतंत्र व्यक्तिमत्त्व म्हणून घडवण्याचा वसा इंडिया र्फस्ट फाऊण्डेशनने घेतला आहे. मुलामध्ये 'ए' अॅम्बिशनचा, 'बी' ब्रेव्हरीचा आणि 'सी' कॉन्फिडन्सचा रुजवण्यात शाळेला यश येईल हे मात्र निश्चित. - कुमुद इतराज original at - http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/4511524.cms

सॉफ्ट स्किल्सचं महत्त्व

शिक्षण पूर्ण झालं, की नोकरी मिळवण्याची खटपट सुरू होते. नोकरी मिळवण्याच्या या अग्नीपरीक्षेत हल्ली एज्युकेशन क्व ॉलिफिकेेशनबरोबरच तुमची पर्सनॅलिटी, सॉफ्ट स्किल्सही तपासली जातात. म्हणूनच शिक्षणाबरोबरच आपलं एकंदर व्यक्तिमत्व विकसित करायला हवं. व्यक्तिमत्व विकसित करतानाच सॉफ्ट स्किल्सही अंगी बाणवायला हवीत. यात कम्युनिकेशन स्किल, लिसनिंग, मॅनर्स/ एटिकेट्स, नेगोशिएट, लँग्वेज, सौजन्य, टीम स्पिरीट, या महत्त्वाच्या सॉफ्ट स्किल्सचा समावेश होतो. आजच्या प्राफेशनल लाइफमध्ये यशस्वी होण्यासाठी ही सॉफ्ट स्किल्स तुमच्याकडे असणं आवश्यक आहे. आता, तुम्ही म्हणाल हे सॉफ्ट स्किल्स डेव्हलप कसे करणार? म्हटलं तर तसं सोपं आहे. ऑफिसमध्ये गेल्यावर सहकाऱ्यांना गुडमॉनिर्ंग म्हणत ग्रीट करायला विसरू नका. दुसऱ्यांच्या कामाचं कौतुक करा. इतरांशी बोलताना बॉडी लँग्वेज सकारात्मक असू दे. तसंच आवाज, आणि भावनांवर कण्ट्रोल ठेवा. ऑफिसमध्ये आपलं आऊटफिट नीट असू दे. दुसऱ्यांना नकार देताना त्यांच्या भावना दुखावल्या जाणार नाहीत याची काळजी घ्या. ऑफिसमध्ये काम करणं म्हणजे टीमवर्क आलंच. सहकाऱ्यांना घेऊन एकत्र काम करण्याचा आणि लीडरशिप स्किल्स तुम्हाला यश मिळवून देतील. संवाद एकतफीर् होणार नाही हे लक्षात ठेवा. - प्रगती फास्ट टीम

original at - http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/4585709.cms

मुलांना करिअर निवडायची पूर्ण मुभा द्या

कौन्सेलिंग सायकोलिजिस्ट मुग्धा बवरेंचा सल्ला 'मुलांच्या करिअर प्लानिंगमध्ये पालकांचा सहभाग जरूर असावा, परंतु त्यांनी मुलांना त्यांच्या आवडीचं करिअर निवडण्याची मुभा दिली पाहिजे. पालकांचा सहभाग असावा, परंतु आग्रह असू नये,' असं मत कौन्सेलिंग सायकोलिजिस्ट मुग्धा बवरे यांनी व्यक्तकेलं. 'महाराष्ट्र टाइम्स' आणि 'गोल्स'तर्फे आयोजित करण्यात आलेल्या करिअर कौन्सेलिंग सेमिनारमध्ये त्या पालक आणि विद्यार्थ्यांना मार्गदर्शन करत होत्या. दहावी-बारावीच्या परीक्षांनंतर करिअरच्या मळलेल्या वाटा निवडण्यापेक्षा विद्यार्थ्यांनी नवनवीन करिअर ऑप्शन्सचा विचार करून आपलं भविष्य उज्ज्वल बनवावं, असा सल्लाही त्यांनी दिला. करिअर निवडताना त्या विषयात केवळ रस असणं आवश्यक नाहीए तर आपल्यात तेवढी किमान पात्रता आहे का, हेही तपासावं, असंही त्या पुढे म्हणाल्या. मुलासाठी कोणतं करिअर निवडायचं यासाठी करिअर कौन्सिलरची मदत घेणं पूर्वी कमीपणाचं मानलं जाई. कारण त्यासाठी एका 'सायकोलिजिस्ट'कडे जावं लागतं. परंतु आता हे चित्र बदलत आहे. दहा वर्षांपूर्वी आपण जेव्हा करिअर कौन्सेलिंग चालू केलं तेव्हा करिअर मार्गदर्शनसाठी येणाऱ्या विद्यार्थ्यांची संख्या अत्यल्प होती. मात्र आता तसं नाहीए, असं मुग्धा बवरे म्हणाल्या. अनेकजण करिअरसंदर्भातल्या मार्गदर्शनसाठी वेबसाइट्स शोधत राहतात. परंतु वेबसाइट्सवरची माहिती विश्वसनीय असतेच असं नाही. त्यातले बरेचे कोसेर्स कालबाह्य झाले असल्याची शक्यता असते. म्हणूनच भरपूर डेटाबेस आणि नवनवीन कोसेर्सची माहिती असणाऱ्या करिअर कौन्सेलरकडे जाणं कधीही उत्तम, यावर बवरे यांनी भर दिला. करिअर कौन्सेलर विद्यार्थ्यांना शास्त्रोक्त मार्गदर्शन करतात तसंच त्यांचे विचार पूर्वग्रहदूषित नसतात. त्यामुळे विद्यार्थ्यांना योग्य आणि अचूक माहिती मिळते, असंही त्या म्हणाल्या. करिअर गायडन्स नेमकं कधी चालू करावं, या महत्त्वाच्या प्रश्नावरही बवरे यांनी प्रकाश टाकला. मूल नववीत असताना त्याने दहावीपुढल्या करिअरचा विचार सुरू करावा. दहावीचे मार्क्स कळल्यानंतर करिअरचा विचार करण्याने विद्यार्थ्यांचं नुकसान होऊ शकतं. कौन्सेलर अॅप्टिट्युड टेस्टच्या मदतीने विद्यार्थ्याचा कल कोणत्या विषयाकडे आहे याची चाचपणी करतात. काही पालक आपल्या अपूर्ण इच्छा पूर्ण करण्यासाठी मुलांवर करिअर लादतात, ते योग्य नाही. त्यापेक्षा आपल्या मुलाचा कल आणि क्षमता यांचा विचार करून त्याला योग्य करिअर निवडण्यास मदत करावी, असा सल्ला बवरे यांनी दिला. खूप चांगले मार्क्स मिळाले तर सायन्सला, त्याहून कमी मार्क्स मिळाले तर कॉमर्सला आणि त्याहून कमी मार्क्स असतील तर आर्ट्सला प्रवेश घ्यायचा, ही वृत्ती पालक आणि विद्यार्थ्यांमध्ये सर्वसाधारणपणे दिसते. परंतु आता प्रत्येक शाखेमध्ये उत्तमोत्तम कोसेर्स उपलब्ध असल्याने हा विचार मनातून काढून टाकला पाहिजे, यावर बवरे यांनी भर दिला. खासगी संस्थेतून एखादा कोर्स करण्यापूवीर् ती संस्था ऑथराइज्ड आहे की नाही याची पालक आणि विद्यार्थ्यांनी चौकशी करणं आवश्यक आहे. त्यानंतर बवरे यांनी सायन्स, कॉर्मस आणि सायन्स या तिन्ही शाखांमधल्या विविध करिअर ऑप्शनची सविस्तर माहिती दिली. बोरिवली इथल्या प्रबोधनकार ठाकरे नाट्यगृह संकुलातल्या ज्ञानविहार लायब्ररीमध्ये आयोजित करण्यात आलेल्या या सेमिनारला पालक आणि विद्यार्थ्यांनी मोठ्या प्रमाणावर हजेरी लावली. प्रगती फास्ट टीम original at - http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/4637191.cms

बेटर ऑप्शन फॉर बेटर जॉब!

बारावीनंतर टिपिकल बीएसस्सी, बीकॉम, बीए होण्यापेक्षा नोकऱ्यांचे दरवाजे उघडणाऱ्या प्रोफेशनल डिग्री कोसेर्सवर मुल ांच्या उड्या पडताहेत. बारावी झाली, की डॉक्टर, इंजीनिअर्स सोडले, तर प्रत्येकाचे वेध ग्रॅज्युएशन करण्याकडे लागतात. पण गेल्या काही वर्षांत टिपिकल बीएस्सी, बीकॉम, बीएसाठीची गदीर् ओसरत चालली आहे. कारण प्रोफेशनल डिग्री ऑप्शन्स पॉप्युलर होऊ लागलेत. मुंबई युनिव्हसिर्टीचे हे डिग्री कोसेर्स बहुतेक मोठ्या कॉलेजांमध्ये सुरू आहेत. माकेर्टची गरज लक्षात घेऊन हे कोर्स बनवले जातात. त्यामुळे थेट रोजगार देणारे हे कोर्स नवा ट्रेण्ड घडवत आहेत. त्यामुळेच शहरातल्या सगळ्या महत्त्वाच्या कॉलेजांमध्ये नेहमीच्या डिग्रींपेक्षा प्रोफेशनल डिग्रींची कट ऑफ लिस्ट जास्त मार्कांना लागते. बीएसस्सी इन अॅनिमेशन सध्या अॅनिमेशनची चलती आहे आणि त्याचबरोबर अॅनिमेशनमधल्या बीएसस्सीचीही. एण्टरटेन्मेण्ट इण्डस्ट्री वाढतेय. अनेक मोठे कॉपोर्रेट्स आणि हॉलिवूडचे निर्मातेही भारतात प्रॉडक्शन हाऊस सुरू करतायत. त्यामुळे नेहमीचे अॅनिमेशनचे छोटेमोठे कोर्स करण्यापेक्षा याला प्राधान्य दिलं जातंय. बीएमएस : बॅचलर ऑफ मॅनेजमेण्ट स्टडीज इंडियन इन्स्टिट्यूट ऑफ मॅनेजमेण्ट आणि एमबीएवाल्यांचं ग्लॅमर आता आपल्या आजूबाजूच्या कॉलेजांमधल्या बीएमएसलाही आलंय. मिठिबाईसारख्या कॉलेजांत तर कम्प्युटर सायन्सपेक्षाही बीएमएसला जास्त मागणी आहे. बीएमएम : बॅचलर ऑफ मास मीडिया मीडिया क्षेत्रात प्रचंड ग्लॅमर आहे आणि लोकांशी बांधिलकीही. हा कोर्स असलेल्या कॉलेजांकडे मुलांचा ओढा आहे. बीएमएम आणि बीएमएसचे कोर्स मुंबई विद्यापीठाने २००१ पासूनच सुरू केलेत. हा कोर्स केल्यानंतर जर्नलिझम, अॅडव्हर्टायझिंग, पब्लिक रिलेशन्स, कापोर्रेट्स, अशा अनेक ठिकाणी ही मुलं चिकटतायत. बीएस्सी इन आयटी बीएस्सी इन कम्प्युटर सायन्स बीएस्सी इन बायोटेक्नॉलॉजी कम्प्युटर, इन्फमेर्शन टेक्नॉलॉजी आणि बायोटेक्नॉलॉजी ही नव्या जगाची टेक्नॉलॉजी आहे. त्याचं मोठं माकेर्टही आहे. देशात आणि परदेशात मोठ्या पगाराच्या नोकऱ्या यात आहेत. रेग्युलर कोसेर्सपेक्षा हे कोर्स खूप महत्त्वाचे आणि करिअरला आकार देणारे आहेत. बीएफएम : बीकॉम इन फायनान्शिअल माकेर्ट बीबीआय : बीकॉम इन बँकिंग अॅण्ड इन्शोरन्स बीएएफ : बीकॉम इन अकौण्टन्सी अॅण्ड फायनान्स रेसेशन असो की तेजी फायनान्शिअल सेक्टरमधल्या करिअरचा शेअर वधारतोच आहे. एकूण आथिर्क व्यवहारात मुलांना तरबेज करणाऱ्या या कोर्सना मोठा प्रतिसाद आहे. या कोर्सशी खूप मोठी इण्डस्ट्री अॅटॅच असते. त्यामुळे यात ग्रॅज्युएट झाल्यानंतर त्यांना लगेचच मन्थली २० हजारपासून जॉब मिळतो. पण, बीकॉमनंतर ही ऑफर तीन हजारांपासूनही असू शकते. यावषीर्पासून जयहिंदसारखं कॉलेजही बीएएफ आणि बीएफएमचे कोर्स सुरू करतंय. originala at - http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/4614420.cms